ԳՈՐԾԵՐ №0827 և №0427. ՈՍՏԻԿԱՆԱԿԱՆ ԱՐՁԱՆԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆՆ ԻՆՔՆԻՆ ԱՊԱՑՈՒՅՑ ՉԷ, ԿՐԿՆԱԿԻ ԱՐԴԱՐԱՑՈՒՄ (ՀԱՆՐԱՅԻՆ ՊԱՇՏՊԱՆ՝ ԼՈՒՍԻՆԵ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ)

1. Ինչի՞ մասին էին գործերը և ինչի՞ էին մեղադրում. Այս երկու քրեական գործերի առանցքում ճանապարհային երթևեկության կանոնների ենթադրյալ խախտումներն էին, որոնք նախաքննական մարմինը որակել էր որպես հանցագործություն: Երկու դեպքում էլ Գրասենյակի շահառուներին մեղադրանք էր առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 344-րդ հոդվածի 2-րդ մասով՝ տրանսպորտային միջոց վարելու իրավունք չունենալու պայմաններում ոչ սթափ վիճակում ավտոմեքենա վարելու համար: Մեղադրանքի հիմքում ընկած էին բացառապես պարեկային ծառայողների կազմած արձանագրություններն ու ալկոթեստերի կտրոնները, որոնցով իրավապահները պնդում էին, թե քաղաքացիները մեքենան վարել են ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ:

2. Պաշտպանի գտած կարևոր փաստերն ու գործի առանձնահատկությունները. Հանրային պաշտպան Լուսինե Հարությունյանն իր պաշտպանական ռազմավարությունը կառուցեց ապացույցների ձեռքբերման օրինականության և դրանց արժանահավատության ստուգման վրա: Առաջին գործով պաշտպանը բացահայտեց և դատարանի ուշադրությունը հրավիրեց այն փաստի վրա, որ պարեկային ծառայողների տեսախցիկների ձայնագրությունները միտումնավոր կամ անփութությամբ չեն պահպանվել, իսկ միայն ոստիկանների բանավոր ցուցմունքները բավարար չեն անձին մեղավոր ճանաչելու համար: Երկրորդ գործով պաշտպանն իրականացրեց տեսաձայնագրությունների ժամանակագրության իսկական դետեկտիվ վերլուծություն՝ նա ապացուցեց, որ մեքենան վարելու պահի և սթափության ստուգման միջև անցել է 45 րոպե, որի ընթացքում շահառուն գտնվել է ոստիկանների տեսադաշտից դուրս, հետևաբար չի բացառվում, որ նա ալկոհոլ օգտագործած լիներ մեքենան վարելուց հետո: Ավելին, տեսագրությամբ հիմնավորվեց, որ շահառուի «խոստովանական» բացատրությունն իրականում թելադրվել է պարեկի կողմից:

3. Մարդկային պատմությունը` սկզբունքային պայքար. Հաճախ քաղաքացիները բախվում են իրավապահ համակարգի կարծրատիպային մոտեցմանը՝ «եթե պարեկն արձանագրել է, ուրեմն մեղավոր ես»: Այս գործերով երկու քաղաքացիներն էլ հայտնվել էին պետական ապարատի ճնշման ներքո՝ կանգնելով ազատազրկման և խոշոր տուգանքների իրական վտանգի առաջ: Չնայած համակարգի դիմադրությանը և հոգեբանական ծանր վիճակին, նրանք վստահեցին իրենց պաշտպանին և որոշեցին չհանձնվել: Այս գործերը ցույց տվեցին, որ անձը չի կարող դատապարտվել սոսկ վարչական ակտերի և թերի ապացույցների հիման վրա, և որ յուրաքանչյուր քաղաքացի արժանի է, որ իր անմեղության կանխավարկածը պաշտպանվի մինչև վերջ:

4. Դատարանի վերջնական խոսքն ու արդարացումը. Արմավիրի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը (նախագահությամբ դատավոր՝ Սերժ Ռուշանյանի), քննելով երկու գործերն ու հիմնվելով պաշտպանի ներկայացրած անհերքելի փաստարկների վրա, արձանագրեց էական խախտումներ: Դատարանը փաստեց, որ քրեական դատավարությունում որոշումները չեն կարող հիմնվել հավանականությունների, ենթադրությունների կամ բացակայող անհրաժեշտ ապացույցների վրա (ինչպիսիք են չպահպանված տեսաձայնագրությունները): Բոլոր չփարատված կասկածները մեկնաբանելով հօգուտ մեղադրյալների՝ դատարանը երկու գործով էլ կայացրեց արդարացման դատավճիռներ: Գրասենյակի շահառուները ճանաչվեցին և հռչակվեցին անմեղ, իսկ նրանց նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները վերացվեցին:

5. Պաշտպանի մասնագիտական ուղին. Հանրային պաշտպան Լուսինե Հարությունյանն իր մասնագիտական ողջ գործունեության ընթացքում աչքի է ընկել ապացույցների մանրակրկիտ վերլուծության բացառիկ հմտությամբ և համակարգային թերությունները վերհանելու անզիջում կամքով։ Այս երկու հաղթական գործերը նրա նվիրված աշխատանքի և իրավական խորը մտածողության լավագույն վկայությունն են:

Այսօր, Հանրային պաշտպանի գրասենյակում Լուսինե Հարությունյանի վերջին աշխատանքային օրն է ։ Գրասենյակի ողջ անձնակազմի անունից, շնորհակալություն ենք հայտնում Լուսինեին այս տարիների համատեղ արդյունավետ աշխատանքի, մարդկային բարձր որակների և անթիվ փրկված ճակատագրերի համար։ Մաղթում ենք նրան նորանոր մասնագիտական վերելքներ, անսպառ եռանդ և մեծագույն հաջողություններ իր հետագա գործունեության մեջ: Վստահ ենք, որ արդարության հաստատմանն ուղղված նրա սկզբունքային ձեռագիրն ուղեկցելու է իրեն ամենուր։

Բարի երթ, հարգելի՛ Լուսինե: